Trektocht te paard – deel 1

Posted on jun 3, 2016
Trektocht te paard – deel 1

Hoe nomadisch ik zelf ben? Ik voelde me een echte Nomade toen ik mijn paard opzadelde en samen met Roos Roes richting Frankrijk vertrok. We haalden geld op voor Brook hospital for animals. Onderweg hielden we een korte blog bij, die je hier kunt lezen. We deden er drie weken over, maakten nieuwe vrienden, avonturen, omwegen en veel plezier en de Franse grens? Die hebben we gehaald! Het is al even terug, maar we wilden onze avonturen toch graag weer online zetten om andere trektocht gangers te inspireren!

De trektocht route – Deel 1

trektocht te paard

eerste deel trektocht

Dag 1 maandag 4 juni: Arnhem-Beek Dag 2 dinsdag 5 juni: Beek-Oploo
Dag 3 woensdag 6 juni: Oploo-Ysselsteyn
Dag 5 donderdag 7 juni: Ysselsteyn-Ell
Dag 6 vrijdag 8 juni: rustdag Ell
Dag 7 zaterdag 9 juni: Ell-Niel bij As (B)
Dag 8 zondag 10 juni: Niel bij As-Zutendaal (B)
Dag 9 maandag 11 juni Zutendaal-Libeek
Dag 10 dinsdag 12 juni Libeek-Henri Chappelle
Dag 11 woensdag 13 juni Henri-Chapelle-Mont Rigi
Dag 12 donderdag 14 juni Mont Rigi-

 

Het vertrek

De dag begon met enthousiaste zenuwen, een cameraploeg en uitzwaaigezelschap. De tassen eenmaal ingepakt, regenpak aan en op avontuur! De challenge van deze dag was 2 rivieren oversteken; de Rijn en de Waal. De Waalbrug bij Nijmegen was toch wel erg spannend, toen Zen zijn eigen hoefijzers op de stalen platen van de fietsbrug hoorde, ging hij even hard achteruit als dat hij aangekomen was. Toch maar afstappen en eenmaal aan de andere kant konden we weer ademhalen en onze tocht vervolgen. Bij Stal Ebbers in Beek werden wij warm ontvangen.

trektocht te paard zadels

Dag 2 dinsdag 5 juni: Beek-Oploo

Vanmorgen heel blij wakker geworden, want de zon en blauwe lucht straalde ons tegemoet! Met een goed ontbijt in ons hotelletje en vervolgens naar de manege, hadden wij er al weer helemaal zin in! Onze kleren lagen gewassen klaar, wauw wat wordt er fantastisch voor ons gezorgd! Paardjes stonden er ook goed bij, vooral Amaryllis stond alweer te trappelen om te vertrekken. En wij ook; met regenjas in de tas werden we uitgezwaaid door stal Ebbers. En daar gingen we dan, de Berg en Dalse berg op. Super mooie route, dus voor de bergen hoeven we eigenlijk niet helemaal naar Frankrijk te rijden!

Hier en daar goed op de kaart kijken, andere stukken draafden we lekker door. Tussendoor een mooi veldje gevonden en even pauze gehouden. We keken uit over het Reichswald in Duitsland en de zon bleef maar schijnen. Verschillende gelukzalige momentjes gemarkeerd vandaag! Onderweg nog struisvogels gepasseerd, nou dat was even een zeer stressvol moment voor onze paardjes, die niet meer voor of achteruit durfden. Zen besloot dat hij alleen nog maar wilde bokken en stijgeren om de struisvogels te laten zien hoe stoer hij was.. Dan maar omhoog! Tsja… dat kun je ook hebben (uitspraak van de dag)!

Vervolgens door Gennep, en de Maas over. Gelukkig een wat minder enge brug. Maar wel even van tevoren afgestapt, na onze ervaring gisteren op de Waalbrug. Toen werd het wel tijd voor een rustpauze. Bij een leuk cafeetje aan de Maas lekker koffie gedronken. De paarden konden maar niet bevatten wat die langwerpige schuiten nu eigenlijk waren die langzaam aan hen voorbij gleden!

De ruiterroute hier was ineens wonderbaarlijk goed gemarkeerd, dus even tempo maken! Ondertussen hadden we ook al wel 30 km afgelegd, en Oploo leek nog niet echt in de buurt. Maar nog altijd even vrolijk als we waren en op z’n brabants “gas erop”! Bijna in Oploo, nog 5 kilometer te gaan, dachten we een stuk af te snijden. In plaats van iets meer kilometers door het bos, hebben we 5 km over een saaie weg gewandeld. Gewandeld, want de teller stond op bijna 45, en met geen geschikte berm om te draven, gingen we maar naast onze paarden lopen. Tsja, dat kan je ook hebben! toen een brede berm in zicht kwam, gauw weer opgestapt en nog een stuk draven! Reden we toch onze overnachtingsplek voorbij! www.dewittehoeve.nl. Onderweg zijn we zelfs gepasseerd door iemand die ons op tv had gezien! Jeee, wij zijn dus echt belangrijk voor andere mensen!

DSC01836

Dag 5 donderdag 7 juni: Ysselsteyn-Ell

Na een nacht op onze zadeldekjes in de kantine, wat op zich prima was. Maar toen we om 7uur wakker werden, hadden we niet persee de behoefte om nog weer even lekker ons bed in te kruipen:). In onze pyama een blik om de deur geworpen, yes, droog! Snel zijn we onze paarden gaan voeren en ons stokbroodje gaan opeten om op tijd te kunnen vertrekken! Met een lokale routebeschrijving voor de eerste 20 km (onze kaart die we meehadden hield hier op) zijn we vol goede moed op pad gegaan. Het eerste half uur naast onze paarden voor een goede warming up. Een fantastische route, hier en daar op de gok, langs natuurgebieden en riviertjes hebben wij onze weg gevonden.
Onderweg vele leuke mensen tegengekomen; een man met de bosmaaier die geïnteresseerd was in de duplo hoefijzers van Amaryllis, een man die bij ons aan de picknicktafel heeft gezeten en ons verhalen vertelde over zijn leven.

Ondertussen stonden onze paarden aan een hek van een natuurgebied met shetlanders, die nieuwsgierig aan de andere kant van het hek stonden. Toen kwam er ineens een heel mooi cremello shet van veraf aangescheurd en wild tegen het hek begon aan te steigeren! Onze paarden deinsden verschrikt achteruit. Oeii dat was de hengst die zijn kudde ging beschermen tegen deze grote reuze paarden. Groot gelijk ook. Dan maar even aan de hand grazen.
Verder een heerlijke middagpauze genoten in de zon! Weer aan de hand vertrokken, en een paar honderd meter verderop hebben we om water voor de paarden gevraagd. Deze vrouw aarzelde geen moment en bracht een kruiwagen vol water waar de paarden gretig uit dronken. Zelf onze flesjes weer gevuld en weer voorzien van vocht hadden we alle 4 weer een boel energie.

Al 23 kilometer achter de rug, nog 26 te gaan. Met behulp van de mensen die we tegen waren gekomen hebben de rest van de route gevonden. Veel mooie zandwegen langs rivieren, nog ergens met onze opvouwbare emmer water geschept en opnieuw de paarden laten drinken en gekoeld. De dazen en muggen vlogen ons ook tegemoet, dus maar een beetje tempo gemaakt langs deze wateren! Moe maar voldaan kwamen we aan in Ell, waar we tegemoet werden gezwaaid door onze hulptroep Eske en Ab, en de bewoners van www.opherme.nl . Dankbaar dat we hier de nacht mogen doorbrengen! Na al deze kilometers ook besloten om hier een rustdag te houden, even ontspannen voor ons vieren voordat we de grens over gaan!

Reiswijsheid van de dag:
“Dat we dat mogen meemaken”!

trektocht op trek

trektocht op trek

trektocht Hanna en Zen

Dag 11 woensdag 13 juni Henri-Chapelle-Mont Rigi

Geschreven door Marja: Op Woensdag middag met een auto vol verschoning en reserve materiaal naar stal gereden. Want Hanna had gevraagd of ik nog een dekje wilde mee nemen. Zen heeft een bobbel op zijn rug en dit dekje heeft daar lekker wol zitten. En dan kan ik ook meteen sportbrok meenemen. Ami doet het goed op het biologische voer van El Picadero, maar Zen ziet er op elke foto magerder uit. En dan ook langs de paarden winkel in Heteren om homeopatisch spul voor op dat bobbeltje te kopen en als ik er toch ben lekkere paardensnoepjes.
Dan naar Ell omdat daar een jas en slippers zijn blijven liggen.

De zadels en tassen hebben ze achter gelaten en ze zijn echt samen gaan wandelen. Kunnen de dieren liefhebbers gerust zijn dat de paarden niet mishandeld worden.

De volgende stop is de plaats waar ze geslapen hebben. De zadels en tassen hebben ze achter gelaten en ze zijn echt samen gaan wandelen. Kunnen de dieren liefhebbers gerust zijn dat de paarden niet mishandeld worden. De bewoners zijn er niet, dus met de duidelijke beschrijving van Hanna moet ik het zien te vinden in een kleine schuur in Henri-Chapelle. De schuur is wel erg laag, zou Zen hier wel ingepast hebben of stonden de paarden buiten? Nu ik alles heb moet ik de meiden zelf nog vinden. Via een sms krijg ik te horen dat ze het bos in gegaan zijn en naar 15 km een plekje willen vinden bij Belle Croix.

Gelukkig is het half juni en blijft het lang licht, een plekje om te slapen moet wel te vinden zijn.
Om half acht krijg ik een telefoontje van Hanna waar ze ergens lopen en ik probeer ze te vinden. Het duurt even voordat ik met mijn Hollandse manier van rijden door het binnenland van Belgie heen ben, maar drie kwatier laten vinden we elkaar zomaar langs de weg in een bos. We zijn blij elkaar te zien en Roos en Hanna krijgen dikke knuffels en de paarden een paar appels. De meiden eten ook iets en dan gaan ze weer opweg. Ze nemen een iets langere route door het bos, want ze durven niet meer langs de weg te lopen. De auto’s en vooral caminons rijden hier erg hard over de weg. De volgende morgen hoor ik pas waarom ze niet meer langs de weg willen lopen.

Waar in dit bos zal er plaats zijn om te slapen. Mijn routeplanner van ongeveer 9 jaar geeft zoiets niet aan en ook op de autokaart kan ik geen tentje vinden. Dan maar de weg vervolgen en kijken wat er komt. De plek die Roos had aangegeven was donker, niemand te zien. Je kunt er wel ski’s huren. Ben ik er misschien in het verkeerde seizoen ? Ook het volgende restaurant is gesloten, maar er lopen wel mensen binnen. Met mijn weinige talen kennis heb ik wel duidelijk kunnen maken dat we een slaapplaats zoeken voor 3 mensen en 2 paarden. Een antwoord van een van de vertrekkende gasten was dat 10 km terug een Camping is en 10 km verder nog een restaurant. Ja hoor, lopend is dat geen optie. Stukje bij beetje met handen en voeten en steeds meer passie, wil ik toch echt hier een plekje. De vriendelijke ober laat me tenslotte een klein blokhutje zien en als ik beloof er niet te roken, mogen we van hem er wel in slapen.

overnachting trektocht te paard

Gelukkig slaapplaats is gevonden, nu nog op de meiden wachten. Ik rij nog een paar keer heen en weer om ze bij een zijweg te kunnen vinden. Maar de tijd verstrijkt en ik zie en hoor maar niets van ze. Het wordt schemerachtig en flarden mist komen op. In het bos zijn grote stukken moeras, het ziet er prachtig uit. De tijd verstrijkt, op de autoradio hoor ik dat Nederland achterstaat met voetballen. Mijn lijf begint te bibberen en ik wordt ongerust. Ze reageren niet op mijn smsjes. Ik stap uit de auto en roep heel hard “HALLOOO”. Als ze daar ergens zijn moeten ze me toch wel kunnen horen. Er stapt nu iemand uit de vrachtwagen die op de parkeerplek staat. Het is een Duitse jonge man die blij is dat hij een rustig plekje heeft gevonden om uit te rusten. Ik vertel hem mijn situatie, maar hij heeft geen meiden met paarden gezien.

Nu wordt ik toch wel erg ongerust. En dan belt Hanna: weer terug gaan waar we elkaar ontmoet hebben. Ze kunnen niet verder. Ze is kort en direct, ik doe meteen wat ze zegt. Inmiddels is het bijna kwart voor tien en Nederland heeft verloren, maar ik heb mijn meiden en hun paarden gevonden. Ze zien er moe uit en we houden weer een kort groom moment en overleg. We hebben het er zelfs over om op de parkeerplek even terug onze tent op te zetten. Maar we zijn bang om de paarden kwijt te zijn als we s’ochtends wakker worden.

We besluiten dat ze toch langs de weg gaan lopen, naar de blokhut. Ik rijd achter hen aan met knipper licht op. De automoblilisten zijn nu wel op hun hoede. Er rijdt zelfs een motoragent langs, maar die stopt niet. Wat we nu doen is in Begie dus niet buiten de wet, maar het voelt wel aan dat het buiten proporties is. Hanna en Roos peppen elkaar op door alle goede dingen op te noemen. Ik bid een paar wees-gegroetjes voor genade. De blokhut is teleurstellend vies, maar gaan er wel in slapen, want we zijn te moe om de tent op te zetten. Ami is te enthousiast of onvoorzichtig en stoot hard tegen het oog van Roos. Voor de tweede keer al. En tranen van vermoeidheid komen er uit.

Roos mag in de warme auto zitten en wat eten en drinken en Hanna en ik zetten een weidje uit met draad. Hanna zorgt voor de paarden. Het is al half een als we rustig in de slaapzak zitten te kletsen. Samen eten is er bij in geschoten. Onderwijl waren de lampen van de auto vanzelf uit gegaan en kon hem niet meer starten om hem weg te zetten. Ach, we hebben elkaar en de paarden en wij zijn allemaal nog heel. De rest zien we morgen wel.

Zen

Dag 12 donderdag 14 juni Mont Rigi-Malmedy

Door Marja: Voordat het morgen werd kwam nog de nacht. Al vanaf de eerste ontmoeting in het bos hadden we last van muggen. Ami en Zen wel ingesprayed maar ze bleven onrustig met staart en benen. Het restaurant waarnaast we slapen staat naast een redelijk drukt kruispunt, of meer een y-splitsing. Alle auto’s en vrachtwagens moeten hier afremmen.
Wel een gelukt dat de koplampen niet naar ons schijnen, maar het is zo onrustig genoeg. Ik probeer wat te slapen maar dat lukt niet. Roos en Hanna liggen stil, ik hoor ze ademen. Regelmatig zijn Ami en Zen onrustig en dan stap ik even naar buiten om ze te kalmeren. Ami heeft al snel door dat ik naar buiten kom als ze op veranda wil gaan staan. Zo sterk is het hout niet, ik ben zelf al door een plank gezakt.

Van dat hondje dat overreden is. En van het pad dat overging in een planken pad over het moeras. Ami vond die planken maar niks maar Zen liep nog wel achter Hanna aan. Een heel gedoe om toch weer terug te komen. Hanna en Zen hebben beide buik-diep in het water gestaan.

In de vroege ochtend weet ik eindelijk water te bemachtigen voor de paarden en geef ze voer. Tegen acht uur maak ik de meiden wakker. Nu hoor ik uitgebeid wat er gistermiddag en avond gebeurt is. Van dat hondje dat overreden is. En van het pad dat overging in een planken pad over het moeras. Ami vond die planken maar niks maar Zen liep nog wel achter Hanna aan. Een heel gedoe om toch weer terug te komen. Hanna en Zen hebben beide nog diep in het water gestaan. Je moet haar zelf het hele verhaal maar vragen. Om een lang verhaal kort te maken heb ik de auto dankzij een zwitser echtpaar weer aan de praat gekregen. Om te tanken ben ik langs een jeugdherberg gekomen en toen maar meteen een plekje voor de paarden gevraagd. De afstand was maar 12 kilometer en met mooie route er naar toe. Het werd een halve rustdag om te bekomen het avontuur van gister. Zo heb een stukje mogen mee trekken. Volgende week doe toch ik het weer !

trektocht te paard rusten

 trektocht te paard vriendschap